Podobno prawda wyzwala… Szkoda tylko, że często najpierw próbuje wybić zęby. Ile razy trzeba dostać od życia po mordzie, by wreszcie przestać przepraszać za to, kim się jest? Jak daleko należy uciec, by w końcu przestać się bać? I czy warto podejmować decyzje, które potrafią rozwalić dotychczas bezpieczną i znaną rzeczywistość w drobny mak?

Łukasz ma osiemnaście lat i coraz lepiej wie, czego chce. Tyle że wiedzieć to jedno, a odważyć się po to sięgnąć – drugie. A przecież dorosłość to nie tani film dla nastolatków, tylko nieustanna, brutalna walka o przetrwanie, w której za błędy i naiwność można zapłacić najwyższą cenę…

Z kolei Tomasz jest ustawionym, prawie czterdziestoletnim i ponoć poważnym facetem. A przynajmniej tak było jeszcze niedawno. Teraz, przytłoczony przeszłością, musi wreszcie odpowiedzieć sobie na pytanie, czy ma w sobie dość odwagi, by zburzyć budowany latami mur i raz jeszcze zawalczyć o szczęście. Problem w tym, że aby to zrobić, musi odszukać człowieka, który wywrócił jego poukładany świat do góry nogami.

Dwa pokolenia. Dwie historie. Wujek i jego siostrzeniec – obaj zupełnie różni, a jednocześnie tak do siebie podobni. Czy znajdą wspólny język? Czy rodzinne więzi wystarczą, by nawzajem sobie pomóc? I przede wszystkim – czy w gąszczu niewłaściwych pytań zdążą odnaleźć to, co liczy się naprawdę?

*   *   *

Trzeci tom cyklu Doriana Franka „Poza nawiasem” to finał trylogii o trudnej, nieakceptowanej miłości, samotności i walce o własną tożsamość. Czy rozpoczęte w poprzednich dwóch tomach wątki znajdą swoje zakończenie, zwłaszcza gdy życie pisze własne, zazwyczaj zupełnie niespodziewane scenariusze?