Może choć jedna osoba po tym w książce przesłaniu
będzie trochę lepsza dla tych, co mają ciężej, i po przeczytaniu
tego krótkiego opowiadania podejście swe zmieni:
do biednych, niepełnosprawnych, których los się nie odmieni.
Nie będzie krzywdziła zwierząt, zacznie dbać o przyrodę,
powie „przepraszam” na zgodę.

Inna, dziwna, przybłęda!
Nie z naszej bajki. Powinnaś być gdzieś zamknięta.

Patrzyła w lustro, które, stojąc na trawie,
wraz z nią się przeniosło i za moment zadrży.
Miała wrażenie, że zwierciadło na nią patrzy!

Ruszaj ze mną w tę podróż. Dalej Skarbów szukamy,
gdzie je znajdziemy – zobaczycie sami.

Może dla niektórych z nich będzie to jakaś lekcja, nauka,
że nie można myśleć tylko o sobie, a szczera pomoc to sztuka.

Emę nazywali również Słońce,
bo była dobra, miła, cierpliwa i serce miała gorące.
Cyprian z kolei Księżyca miano dostał. Tak go nazywano –
inaczej nie chciano.

Cyprian w garniturze, Ema – w białej sukni, o jakiej nie śniła.
Obiecywali sobie, że nawet świata ciemność
ich nie rozłączy – Skarbami dla siebie będą na wieczność.

W tym domu zostań z nami,
będziemy koleżankami.
Ja bym bardzo tego chciała,
już cię lubię, moja mała.

Zwierciadło podpowiada: – Bądź dumna z siebie.

To nie jest zwierciadło jak każde inne.
Ono tylko dla wybrańców jest czynne.

– Nie jestem ani grizzly, ani polarny.
Taki jestem zwykły, pluszowy, stary, nieładny.

Cyprian nauczał też o zachowaniu na terenie lasu,
żeby: nie brudzić, nie bałaganić, unikać tam wrzasku.
A – jak zwykle mawiał – środowisko dobrem się odpłaci.

To opowieść o braku zrozumienia dla odmienności,
która nie zawsze idzie w parze z nieszczęściem i morzem złości.
Radością może być przeplatana, zróbmy na nią miejsce.
Zależy bowiem wszystko, kto jakie ma podejście.
Jeśli kłopotów co nie miara, a życie tylko jedno,
problem w Skarb się zmieni, gdy znajdziecie jego sedno.