Przyjaciółki z Pyłu Księżycowego wracają w drugim tomie Trylogii wałbrzyskiej!

Antonina, Aniela i Agnes coraz mocniej wrastają w codzienność Wałbrzycha – miasta, które o poranku pachnie świeżo mieloną kawą, cynamonem i zapachem jeszcze ciepłego ciasta, unoszącym się z okien Pyłu. Wśród kocich pomruków i gwaru Rynku życie płynie niby spokojniej, lecz serca przyjaciół dziewcząt wciąż nie mogą zaznać wytchnienia.

Mauro staje u boku człowieka uciekającego przed szefem włoskiej mafii, próbując ocalić nie tylko jego, ale i niewinne dzieciństwo jego córki.

Joasia, cicha strażniczka bibliotecznych półek, uczy się oswajać pustkę po stracie matki, podczas gdy Sławę doganiają wspomnienia dawnej, niespełnionej miłości.

Bartosz zaś, choć spóźniony wobec własnego dojrzewania, wreszcie zaczyna rozumieć, czym jest odpowiedzialność i odwaga. A nawet niespokojna Agnes odnajduje ukojenie – jakby po latach burz odnalazła bezpieczny port w ramionach Ivo.

W tle tej historii dawni lwowscy przesiedleńcy, z filiżanką herbaty i szachownicą przed dłońmi, wspominają przedwojenne filmy, utracone ulice i młodość, której nie odebrał im czas. Bo nawet jesień życia potrafi rozkwitnąć uczuciem: pan Teofil kupuje pałac dla kobiety, którą pokochał na nowo, a pan Barnaba zdobywa się wreszcie na wyznanie miłości noszonej w sercu jeszcze od lwowskich dni.

To opowieść o ludziach, których życie nie przestaje zaskakiwać – pełne cieni i blasków, strat i nowych początków. A jednak przy filiżance aromatycznej kawy, z kotem mruczącym cicho na kolanach, nawet największe troski wydają się choć odrobinę lżejsze.