– Kocham cię, bo… przy tobie nie muszę udawać przed całym światem, że jestem taka… silna. – Troy dostrzegł łzy w oczach małżonki. Wiedział, że samo obnażenie przed nim skrywanych dotąd emocji kosztowało ją sporo wysiłku. Nie była przyzwyczajona do tego, że ktoś spogląda na nią, widząc nie tylko powierzchowną warstwę nienagannej w swej aparycji kobiety. Domyślał się, że po latach udręki bardzo długo czekała na taki właśnie moment. Dla niej absolutnie wyjątkowy.

– Och, czyli nosisz polskie nazwisko? – Tak. Karpowicz. – Ciekawe. A mówisz po polsku? – Tak. Nie tak dobrze, jak moi rodzice, ale potrafię bez problemu dogadać się w tym języku. – To powiedz coś po polsku – poprosiła, obdarzając go na zachętę promiennym uśmiechem. Brad lekko zwiesił głowę, przymykając powieki. – Strasznie nudzę się na tej randce – wyznał z rozbrajającą szczerością. – Och. Co to znaczy? – W sumie… Nic takiego. Lepiej już chodźmy. – Kate poczuła się nieco skonsternowana jego reakcją. W końcu wzruszyła jednak ramionami i ruszyła za chłopakiem w drogę powrotną.

Gdyby Kate miała zabrać ze sobą trzy rzeczy na bezludną wyspę, jedną z nich byłby z pewnością kilkupoziomowy regał wypełniony po brzegi horrorami, thrillerami oraz powieściami z gatunku science–fiction.

W końcu pośpiech jest wskazany przy łapaniu pcheł, a nie przy wyborze kreacji na tak wyjątkową uroczystość, jak ślub i wesele przyjaciółki.

Myślisz, że twój dotyk może mi w jakikolwiek sposób pomóc?! – Elisabeth znów podniosła głos, tym razem patrząc Kate prosto w oczy. – Mylisz się. Chcę, aby to on mnie dotknął, tak jak zawsze to robił. Ale jego już nie ma, rozumiesz?! Zawinął się i basta! Pieprzony tchórz! – Mamo! Nie mów tak! – Wynoś się stąd! – Matka poderwała się z łóżka, wskazując córce palcem, gdzie są drzwi. Kate widząc, że nic nie wskóra, westchnęła głęboko i posłusznie opuściła sypialnię, zostawiając kobietę samą.

Elizabeth spojrzała na córkę znad czasopisma. Jej wzrok był równie surowy co owoce morza przyrządzane przez Azjatów.

Zwierzak przez krótką chwilę pozwolił na pieszczotę, po czym czmychnął z kuchni w sobie tylko znanym kierunku. Mimo że był kotem w pełni udomowionym i tak lubił chadzać własnymi ścieżkami. W niektórych kwestiach natury nie da się oszukać.