ale macki ciągle żyją
słychać jak jedna mówi
miałem płakać, ale gwiżdżę

nie ma końca życie
nie ma końca śmierć
po orbicie krążmy
ciągle od nowa
w struny podźwięku

otwiera się kapsuła czasu
późny uśmiech zrozumienia
ręce Symeona
i wdzięczność Francisa Bacona
za rozpłatanego wołu

Ścieżka, choć kręta, prowadzi mnie. Tak jakbym jednocześnie zajmowała miejsce przodem i tyłem do kierunku jazdy. Poddaję się instynktowi. Nie żyję w czasie. Żyję w wieczności. Bo choć wszystko się zmienia, nic się nie zmienia.

Po gołym brzuchu się głaszcze 
w prawej ręce trzyma papierosa 
wsiada do pikapa
odjeżdża
mury szarówką stygną

Tobą byłam cała
gdy odszedłeś rano
w szary świt poranka

chiński poeta zanurza pędzel w wodzie
kreśli znaki na płytach chodnika
kolejne wersy szybują – szybują – szybują
gdzieś w niewidzialnym świecie tworzy się wiersz

Czy na zaklinacza czekają trzej filozofowie
Zamyśleni stoją nieruchomo a każdy z nich
w inną stronę patrzy i cienie odmienne widzi
Znaki odczytują z powietrza i rozważają ich znaczenie
Po orbicie krąży ziemia
Pies szczeka echo niesie

Zdaję się na instynkt
do zajezdni Dąbie Czasoprzestrzeń tramwaj dwójka prosto zmierza

Księżyc bezdomny szaleniec
śmieje się pełną gębą
cienie drzew zaraża
i liście drżą z rozkoszy

W obłokach pływają delfiny
kamień jest falą
fala jest kamieniem