Aurora zamarła. – Nie schlebiaj sobie. – Nie schlebiam. Po prostu obserwuję. I zauważam, że nie jesteś taka lodowata, jakbyś chciała być. Czasem ci coś pęka w spojrzeniu. – A ty nie jesteś taki luźny, na jakiego pozujesz. Czasem milkniesz na sekundę za długo, jakbyś nie wiedział, co powiedzieć. – Noah zmarszczył brwi, ale szybko się opanował. – Czyli jednak mnie obserwujesz.