– Wiesz co, Noah? Chciałam, żebyś był moją ucieczką z piekła. A okazuje się, że jesteś kolejnym demonem, który mnie wykorzystał.

Aurora patrzyła na jego dłonie – silne, opalone, drżące delikatnie, kiedy przeciągnął palcami po kierownicy. Było coś niepokojąco intymnego w tej ciszy.

Nie wiedzieli jeszcze, że ta noc nie skończy się tylko na jednym wylanym drinku i jednym upadku.

Minęły trzy dni. Trzy dni ciszy. Trzy dni czekania, aż on coś napisze. Aż ona coś napisze. Aż któreś z nich w końcu pęknie.

– Pamiętam wszystko, Noah. I wcale nie jestem ci wdzięczna. Nie jestem twoją damsel in distress. – Nie jesteś. – Zbliżył się o krok. – Jesteś piekłem w sukience. Ale przynajmniej masz styl.

Aurora zamarła. – Nie schlebiaj sobie. – Nie schlebiam. Po prostu obserwuję. I zauważam, że nie jesteś taka lodowata, jakbyś chciała być. Czasem ci coś pęka w spojrzeniu. – A ty nie jesteś taki luźny, na jakiego pozujesz. Czasem milkniesz na sekundę za długo, jakbyś nie wiedział, co powiedzieć. – Noah zmarszczył brwi, ale szybko się opanował. – Czyli jednak mnie obserwujesz.