Ocknęła się i pierwsze co poczuła, to przeraźliwy ból głowy. Kiedy usiłowała otworzyć oczy, świat zawirował, a wpadające przez okna światło przyprawiło ją o mdłości.

– Teraz już mogę ci to zdradzić. Jesteś w piekle – wyszeptał jej do ucha, po czym zaczął rozpinać kurtkę swej ofiary.

Uwielbiał ten moment. Z jednej strony, jego zmysły się wyostrzały. Stawał się czujny do granic możliwości. Wszystko widział o wiele dokładniej i słyszał wyraźniej. Z drugiej strony, izolował się od otoczenia. Liczyło się tylko zadanie, które miał wykonać i nic poza tym.

Oj tak, będę zawsze o krok przed nią – pomyślał, a jego ciało aż przeszyły dreszcze. Zobaczymy, kto będzie śmiał się ostatni…

Po tym, co zamierzał zrobić, mogą go nawet zamknąć albo zabić. I tak będzie na ustach całej Polski.

Był to odgłos piły. Oboje z inspektorem szybko pokonali odległość dzielącą ich od drzwi. Gdy stanęli pod nimi, odgłos ucichł.

To wskazywałoby na jedno… Co najmniej jeszcze jedna kobieta może stracić życie. O ile jeszcze go nie straciła.

Nie mieli pojęcia, kto może być „wyrywaczem kobiecych serc”, jak określili go dziennikarze. Wszystko szło po jego myśli i raczej nic nie wskazywało, że jego plany mogą zostać pokrzyżowane.

Mężczyzna zatrzymał i tak niedziałający filmik i długo wpatrywał się w wizerunek osoby na monitorze. Ta ładna uśmiechnięta twarz i dociekliwe oczy nie dawały mu spokoju…

Zawadzka rozejrzała się wokół i nie mogła się oprzeć uczuciu déjà vu, które towarzyszyło jej, odkąd tu przybyła. Zwłoki spoczywały na podłodze, niemal w identycznej pozie jak te znalezione w nocy. Nad nimi ponownie pochylała się postać ubrana w biały skafander.

Zwłoki znajdowały się w samochodzie. Młoda kobieta siedziała na miejscu kierowcy. Jej głowa bezwładnie opadała na klatkę piersiową, a ręce ułożone były na udach.

Zerknął na zegarek. Była godzina siedemnasta czterdzieści pięć. Został kwadrans. Wszystko miał dopięte na ostatni guzik.

Zawadzka dokładnie oczyściła czaszkę denata i przyjrzała się jej. Następnie to samo zrobiła z miednicą. Te dwie części ludzkiego szkieletu dostarczały bowiem najwięcej danych, potrzebnych do określenia najważniejszych na ten moment cech, czyli płci i przybliżonego wieku ofiary.

Wreszcie dotarły jego nowe narzędzia. Były takie same jak te stare, tylko bez duszy i historii.

Musi nauczyć się przewidywać kroki policji. Brał bowiem udział w grze, w której wygranym może być tylko jeden. A on bardzo nie lubił przegrywać.

Kiedy dokończę swojego dzieła, „wyrywacz kobiecych serc” będzie na ustach każdego obywatela tego kraju – pomyślał, a na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

Była to czarna torba, z jaką codziennie setki osób kierują się do swojej pracy. Zawartość torby już nie była taka „codzienna”. Mało która osoba nosi w swojej torbie bawełniany sznur, zestaw skalpeli, nożyczki, dłuto z młotkiem oraz małą piłę pneumatyczną.

Zwłoki leżały, podobnie jak w dwóch poprzednich przypadkach, w dużej kałuży zasychającej już krwi. Do zbrodni doszło stosunkowo niedawno. Stężenie pośmiertne objęło dopiero mięśnie mimiczne oraz drobne mięśnie dłoni i stóp.

Życie z reguły nie jest łatwe. Dlaczego zatem łatwa miałaby być śmierć?

Po zbliżeniu oczom nadkomisarz Zawadzkiej ukazało się starannie wypreparowane ludzkie serce. Było nieco mniejsze od zaciśniętej pięści dorosłego człowieka. I choć serce leżące na blacie stołu w ciemnym pomieszczeniu opuszczonego domu nie należało do najmilszych widoków, zdecydowanie gorsze było to, co znajdowało się pod nim. Napis z zaschniętej ludzkiej krwi w języku łacińskim: „Sursum corda”, co oznacza „W górę serca”.