Skarb to opowieść o braku zrozumienia, wyrozumiałości,

o tym, jak dużo potrzeba miłości,

względem własnej osoby, ale i innych ludzi,

oraz jak wielu z nas uczucia swe studzi.

Brak nam przyjaciół – to dla wielu bez znaczenia,

przechodzimy obojętnie wobec innych cierpienia.

Nasz glob to koktajl różnych narodowości,

kultur, wierzeń, języków, lecz każdy z nas pragnie miłości.

W swoim otoczeniu też nie jesteśmy wszyscy tacy sami –

z różnym wykształceniem i różnymi charakterami,

w inne szaty odziani.

Chorzy bądź zdrowi. Niemal idealni bądź z wieloma wadami. Nie tacy sami.

Czasem brak nam współczucia, gdy ktoś potrzebuje słowa otuchy,

i brakuje nam koniecznej skruchy.

Często tak się różnimy od siebie –

jak kropla w morzu od tej, która wraz z deszczem użyźnia glebę.

Każdy z nas ma tu do odegrania jakąś rolę.

Nie ma, że: „ja się boję”.

Szkoda życia na zakładanie masek, ukrywanie twarzy.

Chodźcie ze mną, coś Wam pokażę!

Mój dar dziś dla Was – to Skarb.