Odpowiedzialność jest niewygodna, ale nieunikniona. Człowiek zwalniający się z niej zaprzecza realności, neguje człowieczeństwo.

Nikt nie przekona mnie do słuszności wojny: masowej rzezi, siewu cierpienia, traumy. Nie ma ideologii, która normalnemu człowiekowi dawałaby ku temu wystarczające uzasadnienie.

Nieświadomość bywa błogosławieństwem, może zaoszczędzić wiele bólu. Bólu, na który nie ma miejsca, bo przecież trzeba żyć.

Na koniec trzeba po sobie posprzątać – zwłaszcza bałagan, jaki uczyniliśmy innym. A że jest tego sporo, a my dobrze sprzątać nie umiemy, powinniśmy zacząć już teraz.

Poznanie od zawsze drogo kosztowało. Nawet utratę raju. Ale to stary cennik. Dziś płacimy depresją.

Człowiek powinien być odpowiedzialny nie tylko za bliskich, zwierzęta, podopiecznych, powierzone mu obowiązki i posiadłości, ale także za chwile, które przeżywa. Choćby z wdzięczności, że zostały mu dane.

Rodzicielstwo to powtarzające się przeżywanie żałoby. Żałoby za tym wszystkim, co poświęcasz, by poświęcić się mu, a później, za ostatnim publicznym przytuleniem z dzieckiem, za ostatnim spacerem, kiedy szliście za rękę, za ostatnią rozmową, gdy jeszcze nie miał przed tobą żadnych tajemnic, za ostatnim wspólnym wieczorem z nim, gdy nie patrzył w telefon, a w końcu za ostatnim dniem, kiedy mieszkaliście razem.

Przekleństwo artysty: bo często jego najbliżsi tak ważnych rzeczy o nim nie wiedzą… A ci, co najlepiej go znają, nigdy nawet go nie widzieli.

Z życiem nie trzeba czynnie walczyć. Wystarczy się go bać. To wystarczy, by nie żyć.

Miej zawsze w perspektywie sens: to nie uchroni cię przed trudnościami, ale zabezpieczy przed rozpaczą, gdy one się pojawią.