Kiedy przekroczyłam linię mety, łzy same popłynęły. Nie dlatego, że byłam zmęczona, ale dlatego, że biegłam. Że mogłam biec. Tamte pięć kilometrów nauczyło mnie więcej niż wszystkie wcześniejsze treningi razem wzięte.

Pomimo choroby nie przestałam żyć. Wyjeżdżałam na krótkie wypady, brałam udział w zajęciach zumby, chodziłam na spacery, spotykałam się z przyjaciółmi. Każdy taki moment był małym zwycięstwem, przypomnieniem, że choroba nie definiuje całego życia.

Kiedy ktoś pytał ze zdezorientowaniem albo z ciekawością, co się stało z moimi włosami: czy źle przefarbowałam, dlaczego noszę turban i co to za „czepek”, odpowiadałam bez wahania: Mam raka, jestem w trakcie chemii i jestem łysa.

Dotarłam do gabinetu. Pani doktor kazała usiąść. Wzięła wyniki i powiedziała: – Pani Joanno, rak. Nie poczułam nic. Nie było krzyku. Nie było łez. Mgła.

Dziś chcę Wam powiedzieć: nie jesteście sami. W waszym strachu jest miejsce na odwagę, w słabości – na siłę, a w zwątpieniu – na nadzieję. Pozwólcie sobie czasem płakać, ale nigdy nie pozwólcie, by strach odebrał Wam marzenia.

Zrozumiałam, że bieganie nie musi być szybkie, żeby było prawdziwe. Że siła nie tkwi w tempie, tylko w tym, że mimo wszystko idziesz. Biegniesz dalej.

Po kolejnych siedmiu dniach wyglądałam jak Gollum z „Władcy Pierścieni” – blada, z rzadkimi kosmykami smętnie zwisającymi nad uszami. Patrzyłam na swoje odbicie i nie mogłam uwierzyć, że to wciąż ja.