Podobno wszystko powinno mieć swój porządek: pory roku, wspomnienia, ludzkie decyzje. Jednak życie rzadko układa się w prostą linię – częściej przypomina szufladę pełną drobiazgów, w której stare fotografie leżą obok rachunków, a zapach wiosny potrafi nagle wrócić po wielu latach.

Echo dawnych chwil powraca, przypominając o utraconych momentach, które wciąż mają moc poruszania duszy i wywoływania uśmiechu na twarzy. Proste pytania okazują się najtrudniejsze, a zwykłe rzeczy – waza, ławka w parku czy stary rower leżący w rowie – nagle zaczynają opowiadać historie.

W tym tomiku nic nie układa się w idealny porządek. To książka o świecie, który nie zawsze ma sens, i o człowieku, który mimo wszystko próbuje go odnaleźć. A jeśli po drodze wszystko trochę się pomiesza i poplącze… A może właśnie tak ma być? Może sens ukrywa się w tym całym pomieszaniu?