Winkelstein ani drgnął. Leżał nieruchomy jak kłoda. Szpile paniki zaczęły wbijać się w psychikę mężczyzny niczym rozpalony napalm w skórę. Przerażenie, które już nigdy go nie opuści. Mięśnie napinały się coraz bardziej. Nie działało to jednak na jego korzyść. Pręty łóżka coraz głębiej i mocniej wbijały się w jego ciało.

– Globalne ostrzeżenie przed wirusem Thanex-C właśnie zostało opublikowane na stronie GHA (Global Health Authority), Światowej Agencji Zdrowia. 

– Yulin dog meat festival – poinstruował mężczyzna. Jasny ekran oświetlił twarz Fan. Z obejrzaną sceną jej oczy coraz bardziej zachodziły łzami. Serce kołatało jak oszalałe, a nogi uginały się pod jej własnym ciężarem. Twarz kobiety wydawała się puchnąć z nadmiaru emocji, dźwięków rozpaczy i bólu bestialsko torturowanych i zabijanych zwierząt. Poziom adrenaliny wzrastał wraz z gniewem, a gniew i ból przeradzały się w nieodpartą chęć zemsty.

– Spójrzcie. Widzicie trójkę zwyrodnialców zajmujących się hodowlą dzieci na pozyskanie adrenochromu. Za chwilkę będziemy ich przewozić do sali badań i rozpoczniemy proces.

– Sprzedaliście to, co jest najcenniejsze na tym świecie. Ograbiliście je z niewinności i dzieciństwa. Gwałciliście, torturowaliście i znęcaliście się nad nimi! Wynajmowaliście te „komnaty tortur” innym degeneratom! Wy chore namiastki ludzi! – ton Laury stał się lodowaty. – Teraz powiem, co się z wami stanie. Możecie być pewni, że to wam się nie spodoba!

Ta łódzka architektka zaczerpnęła inspirację pewnego wieczoru, gdy po obronie pracy inżynierskiej świętowała ze znajomymi w jednym z łódzkich klubów, Łodzi Kaliskiej. Do klubu wchodziło się z ciągnącej się kilometrami ulicy Piotrkowskiej. 

– Kai – powiedziała Fan, wchodząc do pokoju owinięta ręcznikiem sięgającym jej połowy ud. Mężczyzna siedział przy biurku, sprawdzając informacje związane z nagraniami Sygnalisty. Wystarczyło jednak, że Fan stanęła naprzeciwko niego – niemal naga, z odkrytymi ramionami i wilgotnymi, długimi czarnymi włosami opadającymi zmysłowo na plecy – by jego skupienie na sprawie natychmiast prysło. Jej mokre stopy zostawiały ślady na płytkach, a krople wody spływały powoli po porcelanowej skórze nóg, tworząc delikatne strugi.

– A pamiętacie słowa Morfeusza? Ja pamiętam dokładnie, co powiedział. „Weźmiesz niebieską pigułkę" – historia się kończy. Obudzisz się we własnym łóżku i uwierzysz w to, w co zechcesz wierzyć. Weźmiesz czerwoną pigułkę – zostaniesz w Krainie Czarów… – nie zdążył dokończyć. – …a ja pokażę ci, jak głęboka jest królicza nora. – Greg z Johnem dodali końcówkę.