Wieczorem Dorota robi kilka ćwiczeń na materacu. Wciąga mnie do wspólnego rozciągania. W śmiechu, jękach i naciąganych ścięgnach na chwilę znika szpital. Zostaje tylko ciało. I oddech. I te parę minut, które przypominają, że żyjemy.

Teraz czeka mnie wyzwanie – uwierzyć w psychiatrię niemal tak, jak wierzy się w Boga, mimo braku namacalnych dowodów na jego istnienie.

– Doktorze... Proszę... przypnijcie mnie w pasy, inaczej skoczę przez okno... – Nie mamy tutaj pasów... Mogę co najwyżej zasłonić okno roletą.

Biegałam boso po łąkach i lasach, próbując wmówić sobie, że jestem częścią przyrody, że natura mnie uzdrowi. Godzinami wylegiwałam się na pachnącej ziołami trawie, nad którą brzęczały pszczoły – jakby świat był wtedy tylko tym: słońcem, ciepłem ciszą.

Nie oczekuję współczucia ani litości. Chcę tylko opowiedzieć swoją historię – taką, jaka była naprawdę. Bez upiększeń, bez ucieczki od prawdy.

Podchodzi Paweł – narkoman, który chwali się, że jest tu już czterdziesty raz. Patrzy na mnie z powagą i prosi... żebym mu nasikała do kaczki.

To przerażające uczucie, kiedy nie możesz ufać własnym zmysłom, gdy umysł płata figle, a świat rzeczywisty staje się miejscem bez żadnego oparcia.

Chciałam odpowiedzieć, że nie, że nic, że przecież ja nie jestem tą od tabletek, od plastiku, od żyletki... Ale z mojego gardła wydobywał się tylko kolejny atak kaszlu.

Przychodzą gromadnie – lekarze, psycholodzy, siostra oddziałowa, dwójka młodych stażystów z niepewnym wzrokiem. Wszyscy w fartuchach, ze sztuczną powagą na twarzy, jakby grali w teatrze białych kitli.

Szpitale psychiatryczne to najdziwniejsze miejsca na naszej planecie. Nigdzie indziej nie spotkacie tylu Jezusów, aniołów, archaniołów, diabłów, rozmaitych świętych, Napoleonów, mistrzów kick-boxingu, boksu, karate, jasnowidzów i innych osobliwości pod jednym dachem.