Ilekroć stajemy przed szansą zobaczenia czegoś niezwykłego, nasz umysł robi wszystko, żeby tego nie dostrzec, lecz nie zawsze udaje mu się ta sztuka... Robert Paśnicki w „Otworach" penetruje dziwność z właściwym sobie metafizycznym poczuciem humoru, ale jednocześnie z zadumą wnika w zakazane dla rozumowego poznania (i dlatego wykpiwane) przestrzenie umysłu i być może rzeczywistości niejawnej, opakowanej w przesądy, budzącej lęki nocne i poranne... Co dawniej nazywano opowieściami niesamowitymi, a potem horrorami, dziś najczęściej kojarzy się z creepy pastą, która rzadko staje się pełnowartościową literaturą, jednakowoż „Otwory" taki walor posiadają. Nie mylmy nigdy oświetlenia z oświeceniem. To, że coś jest popularnie ukazywane jako właściwe i słuszne, wcale nie oznacza, iż takim jest w istocie, choć niejednokrotnie nasza inteligencja podejmuje płonne wysiłki, aby tego dowieść. Z pozornie, a może przezornie gawędziarskiej narracji wyłania się zagmatwana przygoda pośród reliktów zabobonów, które okazują się nadal nader żywotne. Niedopowiedzenia oraz ukrywanie między wierszami drugiego dna intrygi są dodatkową atrakcją dla dociekliwych czytelników i czytelniczek, których na zakończenie lektury książki czeka jeszcze kolosalna niespodzianka, ale nie dajmy się ponieść spojlerowaniu...