Maria Maknia, emerytowana nauczycielka historii, WOS-u, wychowania przedszkolnego oraz oligofrenopedagog, w 2022 r. spotkała na swojej drodze Natalię i Władzia – dwoje dzieci, które przyjechały z mamą do Polski, uciekając przed wojną w Ukrainie. Od tamtej pory wraz z mężem są dla nich wsparciem. Oboje pomagają im, opiekują się nimi i uczą ich języka polskiego. Z czasem stali się dla nich babcią i dziadkiem.

Natalia (12 lat) chodzi do czwartej klasy, lubi śpiewać, jest koleżeńska i pełna energii. Jej brat Vladyslav (8 lat) uwielbia majsterkować i układać klocki Lego. Początkowo dzieciom trudno było odnaleźć się w nowym otoczeniu, jednak z czasem przyzwyczaiły się do panujących w Polsce warunków i znalazły nowych przyjaciół. Niniejsza książka zawiera rozmowy autorki z Natalią, a także piosenki i wyliczanki w języku polskim i ukraińskim.

Pisząc tę książkę, chciałam zwrócić uwagę na sytuację ukraińskich dzieci, które z powodu wojny musiały opuścić swój kraj i szukać pomocy w Polsce. Książeczka jest barwna i ilustrowana, aby najmłodsi zamiast wojny, strachu i szarości widzieli pokój oraz świat w kolorach, a przy tym poznali ogród, w którym dzieci spędzały czas, i szkołę, do której chodziła Natalia. Przyjęłam formę dialogu, podczas którego Natalia wspomina swoje rodzinne miasto Melitopol oraz życie w nim, a dla podkreślenia realizmu zachowałam oryginalne słownictwo.

Maria Maknia