Była mistrzynią i gdyby seks był dyscypliną olimpijską, zdobyłaby złote medale w wieloboju i w poszczególnych konkurencjach. Zakończyła w pozycji na kowbojkę, całkowicie nade mną dominując. Cały kolejny dzień spędziłem z Monique, a materac w klaustrofobicznym pomieszczeniu był miejscem, na którym kontynuowaliśmy zacieśnianie polsko–francuskich stosunków bilateralnych, na wzór tych międzypaństwowych, w których ktoś kogoś zawsze stara się wydymać. Jednak nasze stosunki można było uznać za partnerskie, choć muszę się przyznać, że niewielka przewaga była po stronie Mony, może z małymi wyjątkami, gdy po francusku wypowiadała krótkie zdania: – Tu es magnifique. Ne finis pas encore. Encore…

– O wojnie z nimi nie myślę, ponieważ byłaby początkiem naszego końca. Hezbollah jest potęgą militarną na libańskiej scenie, do tego wspieraną i finansowaną przez Iran i Syrię. Jego przywódcy nie dążą do konfrontacji z nami na polu bitewnym, a jedynie chcą nas sobie podporządkować. Przystępując do rozmów z Hezbollahem, potrzebuję asa w rękawie. Długo się nad tym zastanawiałem i stwierdziłem, że powinienem pokazać im swą moc. Zrobię to, a ty mi w tym pomożesz. Wystawisz mi Kamala Arslana, Fauda Churiegoi ludzi z nimi związanych, a ja usunę ich ze sceny politycznej Bejrutu. Tak na zawsze. – Zgłupiał facet – pomyślałem.

– Jak oceniasz ten plan? – zapytał mnie pułkownik Duch. – Jest szansa na jego powodzenie? – Uważam, że niewielka – odpowiedziałem. – Taki Szihab naprawdę nazywa się Zajd Marid i jest agentem Mukhabaratu, a także byłym komandosem KASOTC. Ten sklep komputerowy jest tylko jego przykrywką. Nocą w domu będzie sześć osób: Laura Cury, Zajd, jego żona i dwie córki oraz filipińska służąca. Nie wiemy też, czy są wtedy włączane urządzenia alarmujące i kamery. Jeśli nawet nie, to za przeciwników będziemy mieć Zajda Marida z całym arsenałem broni, jaki posiada, a także jego żonę i kochankę. Zakochane w nim będą go bronić jak dwie lwice.

– Proszę, opanuj się, Carla, i mi nie groź, bo się ciebie nie boję. Już niejeden drań chciał mnie załatwić, a ja nadal mam się dobrze. – Uważasz, że jesteś bezpieczny, bo Umar Szalak i jego syn nie żyją, Ahmada Subaji też nie ma już na tym świecie, a Hezbollah podporządkował sobie ich szyickie oddziały? Mylisz się, gnojku. Masz jeszcze groźniejszych wrogów, bo ich nie znasz. – Kogo masz na myśli? – Dowiesz się, gdy będzie za późno. – Carla! Przyjdę do ciebie wieczorem, porozmawiamy i wszystko sobie wytłumaczymy. – Nie! Nawet nie waż się zapukać do moich drzwi.

– Masz rację, moja droga, że tęsknię za Orientem. Nieraz w nocy śni mi się Pustynia Syryjska, klasztor Świętego Mojżesza Abisyńskiego, ulice Bejrutu, twoje mieszkanie i sporo innych miejsc. Jestem pewien, że gdybym był sam na tym świecie, to wróciłbym do nich i poznał jeszcze wiele nowych, ale nie jako agent wywiadu, facet, którym byłem, lecz podróżnik. Wyobraźcie sobie, że w tych snach pielgrzymuję do Mekki i docieram bez najmniejszego problemu do Al-Kaby, bok to by tam uznał, że jestem kafirem, a nie wierzącym muzułmaninem. Znam język arabski, kulturę tych krajów i przeczytałem Koran.

– Zrób jeszcze jeden krok, a cię zastrzelę – ostrzegłem, a wtedy Daul zatrzymał się wpół drogi. – Zastrzel go. Zastrzel pieprzonego sukinsyna – usłyszeliśmy głos Laury.

– Czego się, łobuzy, śmiejecie? A ty, zdziro, nie patrz tak na mnie, bo nie jesteś lepsza od tych bandytów. – Skierowała te słowa do Yael. – Od wczoraj niczego w ustach nie miałam.

Nie czekałem już dłużej, starannie przymierzyłem i nacisnąłem spust, a pocisk trafił Szalaka w prawą skroń. Po ułamku sekundy wyleciał lewą stroną, wyrywając kawał czaszki i porywając za sobą krew i fragmenty mózgu mężczyzny.

– Weszła mi w drogę, a wulgarna jestem, bo od lat żyję w popieprzonym świecie. Ten świat jest taki dzięki facetom takim jak ty, którzy na widok młodej dupy dostają małpiego rozumu. Tobie też już zlasował się mózg.

– Ty… Ty… Jak mogłaś?! On jest mój! Tylko mój! Nienawidzę cię! – krzyczała.

Pomachał nam ręką, a wtedy Rad wycharczał tylko jedno słowo „bydlak” i wyciągnął pistolet. Padły dwa strzały, a Hasim zwalił się na posadzkę.

– Jesteście agentami wywiadu – stwierdziła. – Złe przypuszczenia – odpowiedziałem. – Nie agentami, lecz Lekarzami bez Granic. – Tak, oczywiście, bez dwóch zdań tak jest – powiedziała z drwiną w głosie.

– Naprawdę znasz w mowie i piśmie aż cztery języki, w tym dwa niezrozumiałe dla przeciętnego człowieka? – Pan pułkownik ma na myśli angielski i francuski? – Nie rób sobie jaj, człowieku! Arabski i hebrajski! O nich mówię.

– Jestem Igor – przedstawił się. – Nieźle narozrabialiście w Iraku. Cały Bliski Wschód was teraz szuka. Wściekli Irakijczycy i Syryjczycy, wszystkie walczące tu ze sobą frakcje, bo generał Ihab Mahwi obiecał za was wielką nagrodę, a Amerykanie naciskają na nas i grożą nam konsekwencjami, jeśli im was nie wydamy. – A co nasi w Bejrucie mówią o tym, co się stało? – Po cichu szepczą, by Amerykańce i Irakijczycy się walili, a głośno, że nie możemy was znaleźć i najpewniej już nie żyjecie. Gdzie są Mark i Rad? Czy oni…? – Zawiesił głos. – Nie żyją – dokończyłem.

Byłem już blisko, bo odgłosy uderzeń, jęki bitej dziewczyny i głosy mężczyzn przerywane śmiechem stawały się coraz wyraźniejsze. Wszedłem do kolejnego pomieszczenia i zobaczyłem Najlę na posadzce. Przerażona leżała na plecach, sukienkę miała podciągniętą powyżej piersi, a bandyci zerwali już z niej majtki. Jeden z nich unieruchomił jej ręce, drugi, ze spodniami spuszczonymi do kolan, usiłował rozszerzyć dziewczynie nogi, a trzeci mu w tym pomagał. Na twarzy Dżamala Szalaka odmalowało się zdziwienie, kiedy mnie zobaczył. Chciał coś powiedzieć, ale nie zamierzałem z nim rozmawiać. Strzeliłem mu w głowę, odstrzeliwując czerep, i skierowałem lufę w pierś tego, który trzymał ręce dziewczyny. Jego też zastrzeliłem.

– Wiem, że zaprzeczysz, ale powiem ci, jak było. To nie anonimowi Polacy wykończyli obydwóch Szalaków, lecz ty sam, mój drogi. – Głupia, niczym niepoparta teoria. – Nie taka ostatnia. Oprócz nas dwojga nikt nie wiedział, że Najla dostała ode mnie żółto-czerwoną sukienkę. W dniu, w którym zginął Dżamal, przyprowadziłeś do mnie dziewczynę, bym się nią zaopiekowała. Jednak to nie wszystko, bo gdy Umar Szalak zagroził jej, ty wysłałeś drania na tamten świat. Jestem pełna podziwu dla ciebie. Zawsze miałam wysokie mniemanie o tobie, ale to, co zrobiłeś, jest nieprawdopodobnym majstersztykiem. – Carla, proszę, zejdź na ziemię.

– Kto? Daul, szef francuskiego wywiadu zorganizował akcję przeciwko Izraelczykom i Polakom? – Nie mogłem uwierzyć w to, co usłyszałem. – Tak, taka jest prawda. Po incydencie z Laurą Cury w Al-Dżasurze ten dureń Daul zapałał chęcią zemsty na Polakach i agentach Mosadu wtedy tam obecnych. Obwiniał was, a przede wszystkim ciebie, o wszystkie nieszczęścia, jakie go spotkały przez żonę. Ubzdurał sobie, że ciebie i Laurę Cury połączyły intymne stosunki, skonstruował więc iście makiaweliczną intrygę. Sam nie miał możliwości dobrania się wam do skóry, więc nawiązał kontakt z jordańskim wywiadem.

– Chciałam iść z nim do łóżka, ale on mi odmówił. Nie chce się ze mną kochać, bo woli te dwie zdziry z misji.

– O kim mówisz? Kto jest fiutem? – Mój mąż, ten eunuch Victor Daul, niech go piekło pochłonie.

– Wiem, że zaprzeczysz, ale powiem ci, jak było. To nie anonimowi Polacy wykończyli obydwóch Szalaków, lecz ty sam, mój drogi.

– Z czego się śmiejesz? – zapytał mnie pułkownik. – Tyle się wydarzyło, tak wielu ludzi zginęło, a na polu bitwy znaleziono jedynie damskie majtki.

– Myślisz, że się nie boję? Jestem przerażona, usiłowali mnie zgwałcić, a ten bandzior Szalak powiedział, że jak ze mną skończą, to mnie wypatroszą.

– Kobieto! Ja tu nie zostanę! – oświadczył kategorycznie. – Wolę zdechnąć na pustyni niż w amerykańskim albo w irackim więzieniu.

– Roy! Nie radzę ci, durniu. Trzymaj dupę na krześle! – warknęła Francuzka. – Jeśli jednak rzucisz się na mnie z pięściami, to tak ci przypierdolę, że z rozbitym łbem wylądujesz w szpitalu.

Na nogach miała plastikowe klapki, a w ręku trzymała moje mokre łachy. – Tego szukasz, żołnierzu? – zapytała raz jeszcze, a ja stałem z rozdziawioną gębą i nawet nie zakryłem nagiego przyrodzenia.