Czy można postrzegać rzeczywistość, nie tylko odnosząc się do jej racjonalności i nierzadko przyziemności, ale również – a może przede wszystkim! – przez pryzmat obrazów, subiektywnych wrażeń, ulotnych momentów, sztuki i wyobraźni? Czy taki jej odbiór jest możliwy we współczesnych czasach, w których dominują bardziej pragmatyczne przekonania i osądy? Cóż, warto chociaż spróbować…

Dana Milik w swojej poezji kreuje świat na granicy oniryzmu, czasem wręcz surrealistyczny, a jednak znajomy, odnoszący się do codziennych sytuacji, co stanowi pretekst do przekraczania granic, oddzielania wiarygodnych imitacji od ich groteskowych zniekształceń, pozwalając zachłysnąć się tymi obrazami, nasycić wizjami, nieokreślonością czasu, a następnie wrócić bogatszym duchowo do swojego świata, również przecież wielowymiarowego, inspirującego, choć czasem przytłaczającego, niepewnego, zaskakującego. To pewnego rodzaju odskocznia i próba spojrzenia na życie z nieco innej perspektywy: zanurzenia się w nowe konteksty i odkrycia innych sensów, które najpewniej cały czas były na wyciągnięcie ręki. Tuż obok.