Dawałam z siebie wszystko, a i tak zawsze było za mało.

Uzależniłam swoje szczęście od mężczyzny.

Nie miałam siły żyć, ale nie miałam też siły umrzeć.

Miała już dość swojego życia, które nie było normalne, tak jak i ona sama. Minęło dziesięć lat od postawienia jej pierwszej diagnozy psychiatrycznej. Dzień, w którym dostała do ręki wypis ze szpitala, był ostatnim w jej życiu. Od tamtej pory walczyła o to, by nie stracić wszystkiego, co miała, jednak przegrywała na każdym życiowym polu. Straciła wielu przyjaciół, niejedną pracę, a przede wszystkim siłę, by się nie poddawać i próbować dalej.

Kiedy Ilona Liss wzięła Daniela na rozmowę, ten zaprzeczył, że cokolwiek go łączyło z jej córką. Miesiąc później Kalinie postawiono diagnozę schizofrenii paranoidalnej, a dziewczyna zaczęła wątpić, czy nie uroiła sobie tego, co przeżyła z Danielem…

– TRAFIŁA pani na moment, kiedy idę na urlop, ale widzimy się za trzy tygodnie i proszę do tego czasu napisać kilka zdań na temat tego, co musiałoby się stać, żeby uznała pani, że jest dobrze. OK? – Nie ma problemu. – Kalina odpowiedziała beznamiętnym głosem, gdyż wiedziała, że ta psycholog to tylko strata czasu i pieniędzy. „Co powinno nastąpić, bym mogła z całą pewnością rzec, że jest dobrze?” – zadawała sobie to pytanie za każdym razem, gdy przypominała sobie o zadaniu domowym. Nie spodziewała się, że na kolejną wizytę przygotuje stos kartek, ponieważ okazało się, że zmiana na lepsze będzie wymagać ciężkiej pracy nad każdą dziedziną jej życia.

Akceptowała to, że różnią się z Łukim pod wieloma względami, a nawet była przekonana, że nie pokochałaby go, gdyby był taki sam jak ona. BO ONA NIE KOCHAŁA SIEBIE. Co z tego, że miała za sobą cały arsenał w postaci troszczącej się rodziny, swojego psychiatry, psychoterapeuty i sterty leków, skoro nie potrafiła zaakceptować siebie.

– Pani Kalino, proszę skontaktować się z moją znajomą. – Profesor podał dziewczynie kartkę. – Czy ja dobrze widzę? Przecież na tej kartce widnieje adres szpitala neuropsychiatrycznego – zdziwiła się. – Proszę mi zaufać i umówić się na spotkanie. Wiem, co robię – dodał.

B Y C I E Z D I A G N O Z O W A N Ą wariatką ma swoje plusy. Robisz głupie rzeczy i nikogo to nie dziwi. Przybierasz na wadze i jest to zrozumiałe, bo zażywasz prochy, od których cała puchniesz. Nie ćwiczysz po to, aby schudnąć, bo leki zbytnio cię osłabiają. Za dużo palisz, a bliscy upewniają się, czy wystarczy ci fajek, byś w razie czego mogła się odstresować. Zamykasz się w sobie, gdy jest ci ciężko, lecz nie ma w tym nic złego, ponieważ rzeczywistość przerasta twoje zdolności poznawcze.

Bałam się, że jeśli przestanę się starać, to nikt mnie nie wybierze.

Tobie jest łatwiej, bo wiesz, co do mnie czujesz. Ja nie wiem, na czym stoję.

Wiedziałam, że to nie ma sensu… a i tak to robiłam.

Półki w jej pokoju zawalone były poradnikami i książkami z kategorii „rozwój osobisty”, które kupowała, by znaleźć jakąś receptę na udane życie. Drażniło ją, kiedy napotykała rozdziały o tym, w jaki sposób w codziennym biegu znaleźć chociażby pięć minut dla siebie. Do cholery, ona przez cały dzień zajmowała się czymś przez te właśnie pięć minut, a resztę czasu spędzała na bezczynności.

– I tak nikt by nie zauważył, że zniknęłam z powierzchni ziemi. Nikogo nie obchodzę. Wszyscy tylko mnie wykorzystują, a ja na to pozwalam. Pamiętasz, jak ci opowiadałam o facecie, z którym piszę, podającym się za Eda Sheerana? Spotkanie z nim kosztowałoby mnie pięć tysięcy dolarów… – przyznała się Leonowi. – A jeśli to naprawdę on? – To wtedy wpadnie na kawę, zabierze mnie na wakacje na Hawaje, a potem zamieszkamy razem w Anglii. – Pokręciła głową. – Boże, jaka ja jestem głupia i naiwna – dodała.

To było bardzo skomplikowane, nawet dla niej samej. Ciągle czuła, że coś jest nie tak. Sądziła jednak, że gdyby była w zdrowej relacji sama ze sobą, nie szukałaby problemów w związkach z innymi. 

Kiedy jej choroba przybierała postać manii, dziewczyna czuła, że otwiera się przed nią morze możliwości i nic nie jest w stanie powstrzymać jej przed działaniem. Depresja zaś pozbawiała ją wszelkich złudzeń, że z czymkolwiek da sobie radę.

Przez te siedem dni problemy Macieja przestały być jej problemami, co bardzo odciążyło psychikę dziewczyny. Z drugiej strony nie chciała stracić chłopaka. Czy to dlatego, że go kochała? Jej byli partnerzy byli już w nowych związkach. Kalina wmówiła sobie, że są szczęśliwsi bez niej, że dopiero teraz odnaleźli prawdziwe spełnienie. Nie chciała, żeby Maciek dołączył do grona mężczyzn, którzy wiążąc się z kolejną kobietą, trafiają na miłość swojego życia.