– Może potrafisz mu wybaczyć – powiedział. – Ja próbowałem, ale nie potrafię. Może jeśli tobie się uda, to i ja dam radę… – Teraz ja zamilkłam. Zamyśliłam się rozważając to, o co mnie prosił. – Tak – odpowiedziałam w końcu. – Wybaczam mu.

– Macie święto związane z potrawą? – zdziwił się Grześ. – To my chyba powinniśmy mieć Narodowy Dzień Pierogów. – Gdybyście w Polsce chcieli świętować narodowy dzień każdego supersmacznego dania – zaśmiał się James – to mogłoby zabraknąć dni w roku.

Richard ukłonił się z galanterią i uśmiechem. Poczułam się jak dawna dama. Podniosłam więc głowę i, wchodząc do zamku, starałam się zachowywać jak pani tego pałacu.

– Pięknie – przerwał nam James. – Wy tu gadu-gadu o filmach, a tam pałac już za nami tęskni. – Coś widzę, że chyba masz nadzieję na jakąś stęsknioną księżniczkę w tym pałacu – zażartował Grzesiek.

Podałam umundurowanemu urzędnikowi mój paszport. Popatrzył na mnie i zapytał: – Jak się pani nazywa? – No właśnie nie wiem – odpowiedziałam z wahaniem. Ku mojemu zaskoczeniu twarz urzędnika wykrzywiła się w niedwuznacznym grymasie przerażenia. Wyraźnie widziałam, jak lewą ręką z całej siły uderza jakiś niewidoczny dla mnie przycisk i po chwili podbiegło do mnie trzech uzbrojonych po zęby żołnierzy. Powalili mnie na ziemię. Leżałam i czułam, jak na moich nadgarstkach zaciskają się kajdanki. Nie rozumiałam, co się ze mną dzieje.

– Trochę poczytałem o Polsce – wtrącił James. – To dość cywilizowany kraj. Mają nawet internet, więc będziemy w kontakcie.

– Fajnie się składa, że zerowy południk jest tak blisko Londynu – powiedział James, pozując do zdjęcia. Henry popatrzył na niego z lekkim zdziwieniem. – No przecież to nie przypadek – powiedział. Tym razem James popatrzył na ojca zdziwiony. – Czyżbym wykazał się niewybaczalną ignorancją? – zapytał.

– Hura! – wykrzyknął James. Po chwili poderwał mnie z krzesła, przyciągnął do siebie i zaczęliśmy tańczyć. Mimo braku muzyki wszyscy obecni klaskali i tupali, wybijając rytm. Było to zdecydowanie najradośniejsze tango w moim życiu.

– Dokładnie tak jest – powiedział Henry, ocierając łzy. – I nieważne, co będzie dalej. Nic nas nie rozdzieli. Zawsze będziemy sobie bliscy i zawsze będziemy cię kochać.

– Kimberly! – zawołał. – Wyglądasz, jakbyś była na pogrzebie. Przestań rozpaczać. Niedługo tu wrócimy.

Faktycznie zgasło światło. Znaleźliśmy się w całkowitej ciemności. Nigdzie nie było nawet najdrobniejszego promyka światła. Przez chwilę stałam lekko porażona nagłą niemożnością korzystania ze wzroku. (…) Nagle kątem oka zauważyłam dziwne, niebieskawe światło. Obróciłam głowę i stanęłam jak wryta. Kilka metrów przede mną stał duch.

– Kimberly – powiedziała sinymi ustami – czasami, tylko czasami, ale się zastanawiam, czy ty na pewno jesteś moją córką.

– James – wtrąciła się delikatnie Lily. – A może po prostu przez moment pomilcz? Wiem, że to niesamowicie trudne zadanie. Ale jeśli się naprawdę mocno postarasz, to myślę, że ci się uda…

– Moja ukochana siostro! – zaczął uśmiechnięty od ucha do ucha. – Od dawna wszyscy wiemy, że się starzejesz, ale jakoś się nie spodziewałem, że dożyjesz osiemnastki.