Ten ból nie znika od razu, jednak możesz nauczyć się go oswajać.

Odłożyła żyletkę, jakby bała się, że jej dotyk wypali ślad na skórze.

Nie wiem, co cię do tego skłoniło, Alice, ale wiem, że... warto się zatrzymać, zanim będzie za późno.

Blizny miały postać jasnych linii na skórze, które przywoływały wspomnienia o dawnych ranach.

Patrzysz, jakbyś chciała mnie zabić.

Może i masz jaja, ale zobaczymy, jak długo wytrzymasz w tej grze.

Nie każde złamane serce oznacza koniec świata – czasem to początek podróży ku sobie samemu.

Strach i ból wciąż są blisko, jednak jest też nadzieja – nadzieja, że mogę jeszcze zacząć od nowa.

Tylko nie zapomnij, że nawet twardziele czasem KRWAWIĄ.

Ale wzrok Alice nie mógł oderwać się od tego, co widziała nad łokciami – cienkich, srebrzystych śladów, które w świetle sklepowych lamp błyszczały prawie jak ozdoba. Prawie.

Jesteśmy tu po to, żeby kupić ciuchy, a nie żeby ktoś wylądował w kostnicy.

Czasem mam ochotę schować się w ciszy, ukryć blizny i ból.

Powoli podwinęła rękaw bluzy, odsłaniając blizny na nadgarstkach – białe, cienkie kreski, ślady najciemniejszych momentów, które miały pozostać niewidoczne dla świata. Przesunęła palcem po jednej z nich. Łzy zaczęły spływać po jej policzkach.

Nie chciała umrzeć. Chciała, żeby przestało boleć.