a
ja chodzę
niosę ciężar nie krzykiem kręgosłupa
tylko ciepłem Jagiellońskich zakochanych dzieci
istnień co widziały wszystko to co ja
                             najdawniej
kiedy wszystko jest niczym hejnał
prawdą

noc i dzień siebie gram
teatralnie blisko
ciszą oczu
pocałunki twoje śnię
wszystko to co jest tajemne

to świat nowy budzę w nim
anioły nasze

wielka góra
nas bardzo ważny szczyt
teraźniejszości tworzy bezwojennie
nieupodlanie tego co przed nami

       nadzieją sprzed wieków
                 jesteśmy

miasteczkiem turystycznym zostanę
a może już jestem
to jest możliwe
bo urodziłem się w polu
              na plantacji hipokryzji

do tańca śpiewu kochania
do zachwycania
do lotu ptaków
nisko
w obłokach
do wschodów słońca
       do rozmyślania
do drzew dostojnych
do rozmów z losem
istnienie niosę

oczy formalne łzy formalne
głód władzy formalny
             serce
formalnie krzyczy że jest
prośbą o formalność prawdy
uwięzionej pomiędzy prawem
nieprawdą

zmieniam opony na lepsze
jadę donikąd szlakiem wielkich planów

chcę być pośród kwitnącej kwiecistości życia
widzenia go w każdym innym stworzeniu
bez wyjątku

czy istnieje obiektywny ląd
co poprowadzi prawdziwie w tę stronę
gdzie nie ma spalonych słońcem słoneczników
odwróconych od Słońca

                       pamiętam
usnąłem podczas inwazji na świat
nieznanych obrazów nieczytelnych słów
a ty rysujesz
naprawdę dobrze kolejny świt
w mojej wyobraźni w kołysce niedomkniętej
           dla światłego światła znikąd

skąd jesteś że ja myślę o tobie tak wiele
skąd niesiesz do mnie plejady gwiazd modre motyle
uskrzydlasz w zagrodzie moich snów i cieszysz najbliższe
odległe wspomnienia
a drzewa kołyszą bym śnił

czy jesteś
jednym z mych Aniołów

po co mam świadomość niegodziwości tak blisko
uginam się przed ołtarzem mnie na bezludnej wyspie
             niczym kolorowy ptak
zastygły nad pustynią bez pustyni
wiatrem niosącym dźwięczność światła dzięki któremu idę tam
do was do ruin życia
                         wdzięcznością

zamknąłem
w swojej spiżarni okruchy mnie
sprzed lat
oto jestem niczym karzeł w wysokiej wieży
wierzący że jest wielkoludem gram swój hejnał przez siebie
                           napisany
w chwili gdy po raz pierwszy spojrzałem w okno
Wszechświata

jestem szczery
nie dam się zatrzymać
używam siebie zgodnie z instrukcją
wierzę w moją własną drogę lepiej
               niż przed laty

dokąd pójdę po liliowy bukiet lilie
które Bóg tak cudownie ubrał
          w szaty piękniejsze
niż miał zamożny wielki mądry
Salomon

jestem zaczarowany
przechodzę z ulicy na ulicę niczym ptak pędzący do gniazda
by zdążyć przed nocą
ciekawa fryzura na głowie mam liść sałaty
uważnie przygląda mi się
pani w sklepie warzywnym nie jestem burgerem
a
kapustą
pekińską można mnie jeść bez ograniczeń
lecz nie za szybko i to dopiero z musztardowo-miodowym
dressingiem

muszę oswoić się z myślą mogę stać się świętym
ciekawe myślowe doznania często jestem w domu
choć włóczęgą nie bywam to podobnie jak pies
obwąchuję wszystkie kąty świata nie wychylając się nawet
na milimetr za próg mojej radości bycia w sobie

nie chodzę po wodzie
a
płynę
do wszystkiego co jest w każdym miejscu ze mną
                                     jednością

muszę się trzymać
ta planeta mówi więcej niż normalnie
słyszeć da się

w przestrzeni Ziemi
proszę mnie nie karcić
kocham