Odkąd zaczęłam chodzić do szkoły, wiele się zmieniło w naszym domu. Rodzina starała się traktować mnie znacznie poważniej niż wcześniej. I to było naprawdę wspaniałe! Stawałam się prawdziwym dorosłym człowiekiem! W końcu miałam coś do powiedzenia (no, przynajmniej trochę więcej od tej „starej” Baśki). Zostałam uczennicą, na dodatek wzorową! Byłam samodzielna oraz odpowiedzialna!

Jakby co, to wam mówię, byście nie narzekali, że znowu o czymś nie pamiętałam! Bo jeśli jeszcze raz powiecie, że nie powiedziałam, a pani powiedziała, to zwariuję. A pani powiedziała tak, że jak w sobotę lub w niedzielę będziemy sobie spacerować całą rodziną po lesie i zbierać te różne skarby, możemy na chwilę usiąść na trawce i namalować naszych najbliższych, i oczywiście siebie też! – Ale ten weekend właśnie minął – skomentowała mama. – No tak jakby – przytaknęłam. – Ale chodzi o to, że wam powiedziałam. Sama mówiłaś, że lepiej późno niż wcale. No i teraz jest może późno, ale za to nie wcale – szepnęłam przymilnie.

Jejciu, i się zaczęło! Zawołali moją szanowną osobę do kuchni i postanowili ją przemaglować jak pranie. Jejciu! Chyba z godzinę mnie mordowali! Nic tylko: „Baśka, powiedz nam prawdę…”, „Basiu, przyznaj się lepiej…”

Jeszcze rano marzyłam o doklejeniu sobie sztucznych włosków na powiekach. Takich długich jak nie wiem co! Ale oczywiście okazało się, że o nich też zapomniałam! (Jejciu, po prostu ich nie kupiłam!) No i nie miałam wyboru, musiałam wykombinować coś innego. A kiedy ja zacznę już nad czymś myśleć – sukces murowany! Zawsze hicior! Naprawdę! Odlot! Mówię Wam!

Niestety, zwykłe szkolne życie bywa nudne, ale Olek mówi, że tego również muszę spróbować, więc próbowałam!

A ja byłam już wtedy na skraju czarnej rozpaczy i czułam się tak, jakby już nie tylko mnie wymaglowali, ale najpierw wyprali, odwirowali, a potem jeszcze przetrzepali i w pełnym słońcu powiesili za ręce na sznurku.

We wtorek mieliśmy religię z księdzem Witkiem, który generalnie bardzo nas lubi. Zawsze stara się być wesoły i wymyśla ciekawe zajęcia. My również go lubimy i też zawsze się staramy! Czasem nawet bardziej niż on! Tak właśnie było w tamten wtorek. Staraliśmy się i staraliśmy, naprawdę bardzo, bardzo. I chyba wyszło na to, że o wiele za bardzo, bo ksiądz kazał nam otworzyć okna i przewietrzyć salę. No, jejciu!