Ładowanie

„Przez pryzmat samotności” Agnieszka Świderska

W tych wierszach pełno jest metaforycznych uniesień, wzlotów enigmatycznych, obrazów o życiu bezpośrednio, z konkretnymi przykładami. Z tych wierszy budzi się nostalgia, sentymentalizm. Poetka dotyka delikatnych sfer życia. Pisze o nim wzniośle, ale pochyla się też nad przemijalnością. Mówiąc wprost o umieraniu, budząc w nas pewien rodzaj tęsknoty za tym, co już było, przywołując wspomnienia. Jest też o potrzebie miłości, najpiękniejszych uczuciach. Jednym słowem, o życiu. W myśl przysłowiowego „Bo nic co ludzkie nie jest mi obce”. Szczerze polecam!

Agnieszka Krizel

https://nietypowerecenzje.blogspot.com/2018/09/przez-pryzmat-samotnosci-agnieszka.html


Ta strona używa plików cookies.
Dowiedz się więcej o polityce plików cookies klikając tutaj