Ładowanie

„Nie bójcie się starych ludzi”

Starość to jeden z tych tematów, które nie znajdują popularności w naszych codziennych rozmowach, nie przebijają się na czołówki gazet, jak i też nie zachęcają nas do tego, byśmy skłonili się do refleksji nad tym, co wszakże czeka każdego z nas... Być może jednak ten stan rzeczy zmieni - choćby w małym zakresie, spotkanie z niezwykle emocjonalnym tomikiem poezji Janusza Eksnera pt. Nie bójcie się starych ludzi, który to ukazał się w naszym kraju nakładem Warszawskiej Firmy Wydawniczej.

Jako słowo się rzekło, tytuł ten odkrywa przed nami wiersze Janusza Eksnera, które to odnoszą się w swym przekazie do ogólnie i szeroko rozumianego tematu starości. Starości, która przybiera tu formę poruszających wspomnień, pięknych przeżyć, niezwykle ważnych, ale też i często dramatycznych historii, jak też tak bardzo ukrywanego przez nas strachu przed tym, co nastąpi. To niezwykle emocjonalne, szczere, często osobiste i dające nam sobą wiele do myślenia słowa..., które wydają się trafiać sobą w punkt w zakresie tego, czym jest, jak wygląda, ale też i jak może objawiać się nasza ludzka starość...

Na tomik ten składa się zbiór dwudziestu wierszy, które są dość zróżnicowane pod względem swej konstrukcji, długości i przewodniej myśli, ubranej w piękne słowa. Czasami cechuje je humor, potężna porcja optymizmu i bardzo ciepłe emocje..., innym razem zaś nuta nostalgii, smutku i poważny nastrój, który bije z każdego zdania i każdego wyrazu. Niemniej to właśnie dzięki temu spotkanie z tym zbiorem jest tak ciekawe, pasjonujące, intrygujące i w dużej mierze bardzo zaskakujące - przynajmniej w moim przypadku, tak właśnie było.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że poezji nie można recenzować, a jedynie poznawać i przeżywać. Myślę, że to bardzo mądre stwierdzenie, z którym to zgadzam się w 100%. Dlatego też nie będę oceniać tych wierszy, a jedynie podzielę się swoimi emocjami, jakie przyniosła mi lektura tej publikacji. Przede wszystkim była to nostalgiczna, ale i zarazem przyjemna tęsknota do bliskich mi osób, które odeszły już z tego świata, a które to pamiętam jako osoby w bardzo zaawansowanym wieku. To moi dziadkowie, sąsiedzi, znajomi, którzy bardzo różnie przeżywali swoją starość, a którą to też oddają zawarte tu wiersze. To także wzruszenia, które czasami wywołały na mej twarzy łzy, zaś innym razem promienny uśmiech. I wreszcie jest to również zaduma nad życiem, płynącym nieubłaganie czasem oraz spojrzeniem we własną przyszłość...

Komu poleciłabym sięgnięcie po niniejszy tomik w pierwszej kolejności...? Myślę, że przede wszystkim - co ciekawe, osobom młodym. Właśnie im, z uwagi na to, że lektura tych wierszy pozwoli spojrzeć zupełnie inaczej na starość i starsze osoby, które wszakże poza wiekiem i naturalnymi ograniczeniami, są dokładni tacy sami jak oni, jak my. Oczywiście, także i osobom w bardziej zaawansowanym wieku polecam spotkanie z niniejszej dziełem Janusza Eksnera, które opowiada sobą o ich codzienności, ich emocjach i życiu, jakie wypełnia każdy dzień. Reasumując - tomik wierszy pt. Nie bójcie się starych ludzi, to bardzo ciekawa, potrafiąca nas sobą zainteresować i do tego niezwykle ważna pozycja na polu poezji, która może wnieść w nasze życie wiele dobrego. Z tego też względu polecam i gorąco zachęcam do sięgnięcia po ten tomik, który ma nam tak wiele do zaoferowania...

Link do recenzji: TU

Ta strona używa plików cookies.
Dowiedz się więcej o polityce plików cookies klikając tutaj